Jak żyje się seniorom w Poznaniu? Odpowiedzi na to pytanie poszukiwali autorzy ogłoszonej niedawno „Diagnozy potrzeb i oczekiwań mieszkańców Poznania powyżej 50. roku życia”
1 | 2 | »
Przeprowadzona na zlecenie Centrum Inicjatyw Senioralnych w Poznaniu diagnoza charakteryzuje potrzeby i oczekiwania seniorów w czterech obszarach tematycznych: zdrowia, życia społecznego, kultury i sztuki oraz edukacji. Przebadano 500 osób, z których 56,6% stanowiły kobiety, 43,4% - mężczyźni. Większa liczba kobiet odpowiada tendencji demograficznej określanej mianem „feminizacji populacji osób starszych”, według której kobiety żyją dłużej. W Poznaniu średnia długość życia kobiet wynosi 80 lat, a mężczyzn 73 lata.
Z „Diagnozy potrzeb i oczekiwań mieszkańców Poznania powyżej 50. roku życia” wynika, że w stolicy Wielkopolski co dziesiąta starsza osoba mieszka samotnie. Co prawda blisko połowa respondentów przyznaje, że bieżące wydatki pochłaniają 75% lub więcej uzyskiwanych przychodów, ale jednocześnie co trzecia osoba uznaje swoją sytuację materialną za dobrą lub bardzo dobrą. Blisko połowa badanych – głównie osoby przed 60. rokiem życia – pozostaje aktywna zawodowo. Podobny jest odsetek respondentów oceniających stan swojej aktywności fizycznej jako wysoki lub bardzo wysoki. Preferowane wśród poznańskich seniorów formy aktywności fizycznej to: jazda rowerem, turystyka piesza oraz pływanie.
Badanie przeprowadził Ośrodek Badań Społecznych i Marketingowych INDEKS na zlecenie Centrum Inicjatyw Senioralnych w Poznaniu w okresie od lipca do sierpnia 2011 roku. Przeprowadzone badania pozwolą na zaplanowanie dalszych działań zmierzających do poprawy jakości życia starszych Poznaniaków, w tym zwiększenia ich uczestnictwa w życiu społecznym, szczególnie w zakresie edukacji, zdrowia oraz kultury i sztuki.
Miasto Poznań od dawna troszczy się o potrzeby swoich najstarszych mieszkańców. Magdalena Krysińska-Sowa z Centrum Inicjatyw Senioralnych zauważa: - Tylko dzięki przychylności władz miasta powstała Miejska Rada Seniorów i Centrum Inicjatyw Senioralnych – dwa najważniejsze podmioty, które bardzo silnie reprezentują i wspierają seniorów oraz propagują ich działania w Poznaniu. A z ogłoszoną niedawno diagnozą Miasto będzie mogło to robić jeszcze lepiej.
Najważniejsze wnioski z „Diagnozy potrzeb i oczekiwań mieszkańców Poznania powyżej 50. roku życia” :
• Co dziesiąta starsza osoba mieszka samotnie. Wśród osób powyżej 75. roku życia samotnie żyje co piątą osoba.
• Większość respondentów przeciętnie ocenia swoją sytuację materialną. Co trzecia osoba uznaje jednak, że jest to sytuacja dobra lub bardzo dobra. Blisko połowa respondentów uznaje, że bieżące wydatki pochłaniają 75% lub więcej uzyskiwanych przychodów. Dysponowanie wolnymi środkami finansowymi deklarowała jedynie, co czwarta osoba powyżej 50. roku życia, przy czym wśród osób po 75. roku życia jest to już tylko co szósta osoba. Większość osób starszych nie stać na dobre niematerialne takie jak: kultura, edukacja, zdrowie. Nie mogą sobie pozwolić także na inwestycje i oszczędzanie zwłaszcza w najstarszych grupach wiekowych.
• Większość osób powyżej 50. roku życia utrzymuje kontakty niemal wyłącznie z rodziną. Główną barierą w kontaktach interpersonalnych i społecznych jest niestety brak czasu i ochoty na spotkania towarzyskie.
• Osoby starsze nie wykorzystują Internetu do kontaktów z bliskimi. Nowe technologie służą im głównie do czytania aktualnych wiadomości o wydarzeniach krajowych i miejskich oraz do korzystania z usług bankowości elektronicznej.
• Ponad połowa starszych mieszkańców Poznania uznaje, że nie ma czasu wolnego z uwagi na obowiązki zawodowe lub domowe i rodzinne. Czas wolny jednak spędzają głównie w sposób bierny w domu.
• Blisko połowa z respondentów – głównie osoby przed 60. rokiem życia – pozostaje aktywna zawodowo. Druga połowa zaś korzysta z uprawnień emerytalnych. Status emeryta ma co czwarta osoba w wieku 55-59 lat, co pozwala przypuszczać o korzystaniu z wcześniejszych uprawnień emerytalnych i potencjalnym zagrożeniu ubóstwem w raz z osiągnięciem wieku powyżej 75. lat. Jest to oznaka nieprzystosowania przedsiębiorców do zatrudniania osób starszych. Jednocześnie respondenci są jednoznacznie przeciwni podwyższeniu wieku emerytalnego.
1 | 2 | »
