Klimakterium to fizjologiczny i naturalny etap w życiu każdej kobiety. U podstaw tego procesu leży osłabienie czynności rozrodczej jajników. Określany zamiennie przekwitaniem, może mieć różną długość i trwa nawet do 10 lat po ostatniej miesiączce
1 | 2 | »
Natomiast menopauza oznacza ostatnią miesiączkę w życiu kobiety, która w naszej strefie klimatycznej przypada między 45 a 55 rokiem życia. Klimakterium można podzielić na okres premenopauzalny, czyli okres poprzedzający wystąpienie ostatniej miesiączki, okres okołomenopauzalny z ostatnim krwawieniem miesięcznym oraz okres postmenopauzalny.
Do objawów klimakterium, które źle się kojarzą większości kobiet, należą: uciążliwe poty, uderzenia gorąca, kołatanie serca, choroby układu sercowo-naczyniowego, trudności w koncentracji i zapamiętywaniu, zaburzenia przemiany materii, bezsenność oraz zmienność nastrojów. Nasilają się także zawroty i bóle głowy. W tym okresie kobiety narażone są na wszelkie dolegliwości układu moczowo-płciowego. Niemniej menopauza nie musi się kojarzyć z nieprzyjemnymi dolegliwościami i depresją. Istnieją skuteczne metody, które pozwolą się cieszyć zdrowiem i dobrym samopoczuciem.
Zapalenie pochwy i szyjki macicy jest jednym z najczęstszych powodów zgłaszania się kobiet do ginekologa. Problem utrzymania prawidłowego, kwaśnego ekosystemu pochwy u kobiet w okresie menopauzy jest wciąż niedoceniany przez pacjentki, a także leczących je lekarzy różnych specjalności.
Flora bakteryjna w pochwie zdrowej kobiety w okresie dojrzałości płciowej jest zdominowana przez tlenowe i fakultatywnie beztlenowe pałeczki kwasu mlekowego, które ściśle pokrywają jej nabłonek.
Pałeczki kwasu mlekowego utrzymują równowagę mikrośrodowiska pochwy poprzez:
• zapewnienie kwaśnego odczynu środowiska, uniemożliwiającego się przedostanie mikroorganizmów chorobotwórczych (produkowany przez pałeczki kwas mlekowy utrzymuje PH pochwy w granicach 3,8 – 4,2);
• stymulowanie układu odpornościowego;
• wytwarzanie substancji przypominających bakteriocyny;
• hamowanie namnażania się innych bakterii potencjalnie chorobotwórczych poprzez toksyczne produkty metabolizmu (tlenek wodoru).
Infekcje pochwy są jednym z najbardziej pospolitych problemów zdrowotnych kobiet w każdym okresie ich życia. Dolegliwości te są jednak często bagatelizowane przez pacjentki, powodując u lekarzy odruch bezradności. Ginekolodzy diagnozując stan zdrowia intymnego kobiety zapominają często wziąć pod uwagę czynniki mające znaczący wpływ na rozwój stanu zapalnego pochwy. Należą do nich:
• wiek badanej,
• aktywność seksualna i liczba partnerów,
• stosowane formy antykoncepcji,
• metody higieny,
• choroby ogólnoustrojowe skóry i alergiczne,
• stan hormonalny organizmu,
• stosowane leki,
• czynniki zewnętrzne: odzież, obecność ciał obcych, otarcia.
Uwzględnienie wyżej wymienionych czynników w przeprowadzanym przez ginekologa wywiadzie zwiększa spektrum poszukiwanych czynników etiologicznych, skracając i obniżając tym samym koszty diagnostyki i leczenia. Do najczęściej wstępujących chorób pochwy należą: waginoza bakteryjna, rzęsistkowica, czy grzybica pochwy. Skuteczność leczenia farmakologicznego infekcji intymnych wzmacnia szybka reakcja kobiety na niepokojące objawy, kontakt z ginekologiem i dobranie odpowiedniej farmakoterapii.
1 | 2 | »
